angelanaarsantiago.reismee.nl

Een weekendje Sevilla

Het is al bijna traditie, samen met mijn buurmeisje Kellyeen lang weekend op stedentrip. Dit jaar was ons beider eerste keus gevallen opde prachtige stad Sevilla. Niet geheel toevallig het startpunt van mijnvolgende pelgrimstocht. We hadden gekozen voor een rechtstreekse vlucht vanafEindhoven en een authentiek hotelletje midden in het centrum, vlak achter dekathedraal. Ook al zitten we nog midden in de winter, het weer was een heelstuk beter dan in Nederland. In de middagen liep de temperatuur zover op dat wezelf buiten op het terras hebben gezeten, uiteraard met een glaasje sangria. 

Na een fietstocht met gids door de stad en niet te vergeteneen heerlijke lunch, hebben we de kathedraal van alle kanten bewonderd. Onze Nederlandsegids wist ook precies te vertellen waar we een echte rozenkrans kondenbemachtigen. Tegenover de kathedraal, in een verscholen deuropening kan men bijde nonnen naar binnen. Deze nonnen blijven achter een houten draalplateauverscholen, maar door het hardop uitspreken van wat je van de “menukaart” wenst(en het deponeren van het benodigde bedrag) komt de bestelde rozenkrans vanzelfnaar je toe. Het leukste daarbij is nog wel dat er boven de ingang “puerta delcielo” (poort van de hemel) staat, een zeer toepasselijke tekst.

Er was al veel te zien in de voorbereidingen op de “semanasanta” (heilige week). In de week voor Pasen zijn er veel processies en in eenaantal kerken zijn de draagbaren al uitgestald. Op goede vrijdag keer ik weerterug en zal hier nog volop van kunnen genieten. Het wordt denk ik nog wel eenkleine uitdaging een hotelkamer voor 1 nacht ergens in het centrum tebemachtigen.

Natuurlijk hebben we dit weekend ook alle toeristische attractiesbezocht en volop genoten van de heerlijke Spaanse keuken.

De Zilverroute

Over een paar maanden, op Goede vrijdag om precies te zijn, begin ik weer aan een echte pelgrimstocht. Uiteraard op mijn fiets en deze keer heb ik gekozen voor de Zilverroute. Ik start in Sevilla en hoop ruim 1.000 km later in Santiago aan te komen. De Via de la Plata (Zilverenweg in het Nederlands) werd ruim 2.000 jaar geleden door de Romeinen aangelegd. Een weg vol historie en - zoals ik dat graag noem -  oude zut, echt iets voor mij. Van zuid Spanje – parallel aan Portugal naar het noorden. De route leidt me door een aantal mooie plaatsen zoals Zafra, Merdia, Cáceres, Salamanca en Zamiora. Ten hoogte van noord Portugal buigt de route naar het Westen af en schamp ik zelfs een stukje Portugal mee. Zelfs in Galicië is de route anders dan de route die ik in 2013 heb gevolgd. Alleen de laatste paar kilometers in Santiago zelf komen overeen.

De routebeschrijving is spik-splinter-nieuw. Ik heb een eerste druk te pakken daterend uit 2016. Een heerlijk boekwerkje met een stukje geschiedenis, de routebeschrijving met kaartjes en hoogteprofielen en – heel belangrijk – overzichten van de voorzieningen per plaats. Daarnaast is het boekwerk voorzien van prachtige foto’s waardoor het moeilijk is te wachten totdat ik alles met eigen ogen kan aanschouwen.

De komende maanden besteed ik aan de voorbereidingen. Een beetje trainen kan geen kwaad, mijn fiets mag natuurlijk weer gezegend worden en wat nieuwe spulletjes – zoals een fietsbroekje – kunnen ook nog worden aangeschaft. Om te beginnen verken ik eind januari met Kelly alvast Sevilla. We trekken er samen een lang weekend op uit.

Dag 20: Marseille – Eindhoven

Op aanraden van een dame in het hotel hebben we in Vieux Port een boot genomen om te varen in de Calanque. Wat een mooi gebied en heerlijk relaxt vanaf het water te bekijken. De natuur is ongelooflijk mooi en we genieten met volle teugen.

Na de lunch is het tijd om het vliegveld op te zoeken. De tassen hadden we daar ’s morgens al achtergelaten en de veiligheidscontrole door ging vrij snel. De paspoortcontrole daarentegen duurde een stuk langer. Vreemd om je daarbij te realiseren dat het een vlucht binnen Schengenlanden is. Iets aan de late kant vertrok het vliegtuig om precies op tijd weer te landen.

Na drie heerlijke weken onderweg geweest te zijn, is het ook fijn weer thuis te zijn en mijn salontijgertjes eens flink te knuffelen.

Dag 19: Marseille

Gisteravond heb ik Irma van het vliegveld gehaald en vandaag geen we Marseille bekijken. In Stes-Maries-de-la-Mer wist men mij te vertellen dat Lazarus uit het bootje (van de legende van deze plaats) doorgetrokken was naar Marseille. Een goede gelegenheid om daar eens op te drinken.

Na een kort busritje stonden we op het station en zijn we de stad in gelopen. Even later komen we bij een leuke haven in de binnenstad Vieux Port – met die Lazarus kan dat geen toeval zijn. We zien een hop-on-hop-of-bus en vonden dat een goed idee om de stad te verkennen. Bij de basiliek, boven op de berg, zijn we uitgestapt om de benodigde kaarsjes op te steken en van het uitzicht over Marseille te genieten.

Daarna lekker bij Vieux Port gegeten en de kathedraal bezocht. Volgens Irma was het oude wijkje ten noorden van de kathedraal een bezoekje waard. Ze had groot gelijk, echt een hele leuke plek in opkomst. Veel kleine winkeltjes waar de kunstenaar / ambachtsman zelf zijn producten maakt. Aan het eind van de middag zijn we richting hotel getrokken om daar heerlijk te eten en goede tips voor de volgende dag te krijgen.

Dag 18: Santes-Maries-de-la-Mer – Marseille

Gisteren nog heerlijk genoten van  “Marietjes aan zee”. Eerst maar eens naar het kerkje om de relieken van de Maria’s te bewonderen en de nodige kaarsjes op te steken. Daarna nog wat boodschapjes gedaan en heerlijk wezen struinen in de souvenirwinkeltjes. Ik heb mezelf een kleinigheidje cadeau gedaan. Uiteraard heerlijk gegeten en genoten van mijn “eindpunt”.

Voor vandaag een iets andere dag. De weg naar Marseille airport is nu niet echt bedoeld voor fietsers. Ik had al wat opgezocht op internet en kwam tot de conclusie dat dit een heel stuk fietsen over de snelweg in zou houden. Tot nu toe was alles goed gegaan en ik wou de goden natuurlijk niet verzoeken. Daarnaast had ik de kaarsjes al aangestoken, daarom besloot ik geen enkel risico te nemen en het openbaar vervoer te pakken.

Eerst de bus terug naar Arles. Echt een aanrader, zo gezellig. Iedereen kent elkaar en blijkbaar was een Nederlandse fietser het gesprek van de dag. Onze chauffeur Michel hield wel van doorrijden en haalde een aantal angstaanjagende toeren uit. Wat was ik blij dat ik niet langs die weg fietste. Het openbaar vervoer is publiek, wat betekent dat een ritje van 40 km (inclusief fiets) neerkomt op 1 hele euro. Daarna de trein van Arles naar Marseille airport. Weer geluk dat het een speciale dag was – ik heb niet gevraagd waarom, maar een kaartje kostte 5 hele euro’s.

Vandaag was ik vlug op de plaats van bestemming. Ik kan even lekker rustig aan doen en een beetje bijkomen voordat ik straks Irma van het vliegveld ophaal. Morgen gaan we samen Marseille onveilig maken.

Dag 17: Avignon – Santes-Maries-de-la-Mer

Gisteravond Avignon nog even onveilig gemaakt. Een paar straatjes van mijn hotel, stootte ik op een mooie kerk: de Sint Pieter. Even dacht ik toch ergens een verkeerde afslag genomen te hebben, maar aangezien de bordjes wel in het Frans waren was ik niet van mijn route geraakt. Uiteraard eerst voor de kaarsjes gegaan en daarna achterlangs een paar steegjes naar het pauselijk paleis. Ik had me nooit gerealiseerd dat een aantal gebouwen uitgehouden waren uit bestaande rotsen. Een leuke ontdekking, vooral toen een Franse wagen twee pogingen moest doen om dat smalle steegje in te rijden.

Vandaag was het ook weer fantastisch weer, zonnig, een graadje of 25 en windkracht 6 in de rug. Dankzij mijn Mio is het geen probleem de stad uit te komen. Het routeboekje waarschuwde voor erg druk verkeer in de eerste kilometers, maar dat viel mij enorm mee. Er was ruimte voldoende voor mijn fiets en hele stukken zijn voorzien van fietspad. Even na Maillane haakte nog een Franse racefietser aan (wat oudere man, hij reed niet zo snel) en hebben we een km of 10 gezellig gekletst. Hij klaagde over de Mistral, ik beweer nog steeds dat het mijn beste vriend is. Ik heb al 4 dagen een harde wind in de rug.

Vanaf Fontvieille is het iets spannender fietsen. De gps-track verlaat de hoofdroute en slaat af. Op eigen kracht kom ik er ook en heb ondertussen nog een colaatje gescoord. De beloofde molen op de top van de berg is alleen met toegangskaartje te bezichtigen en aangezien ik nog behoorlijk wat kilometers voor me heb, besluit ik door te fietsen. Door een mooie achterafroute nader ik Arles vanuit het Oosten wat betekent dat ik de industriegebieden niet zie. Eenmaal in Arles kom ik op een rotonde waar in het midden nog een stuk Romeins aquaduct staat. Ik heb mijn fiets op de stoep gezet om een foto te kunnen maken, zoiets had ik nog nooit gezien. Arles zelf is een drukke stad waar weinig nog doet herinneren aan onze eigen Vincent (je weet wel, die schilder). Toch leuk om eens door te fietsen en een en ander te bekijken. Uiteraard lunchgelegenheden genoeg waarna de overige 57 km eigenlijk in 1 spurt afgelegd kunnen worden.

Mijn eerste indruk van de Camargue is iets minder. Na mijn avontuur in het moeras onderweg naar Rome, heb ik het niet zo op muggen. Hier, zo vlakbij de kust en tussen al dat stilstaand water, zitten die krengen in zeer grote aantallen. Iedere keer als ik even stop, moet ik ze van me af slaan. Dat en windkracht 6 in de rug zorgen er voor dat ik vroeg op de plaats van bestemming ben. Zo, nu eerst muggenspul scoren en daarna de zee bekijken.

Dag 16: La Begude-de-Mazenc – Avignon

Omdat ik gisteren alleen een hotel kortbij kon krijgen, heb ik vandaag een lange fietsdag. 100 kilometer en een pas over in de ochtend. De weergoden zijn me goed gezind vandaag en met windkracht 6 in de rug fietst het lekker door. Om kwart over zeven ben ik opgestapt en anderhalf uur later had ik de pas van 480 meter al achter me gelaten. Niet zo spectaculair dan de pas van gisteren, maar wel droog.

Daarna volgde een aantal zeer mooie plaatsjes. Taulignan is een heel mooi stadje waar de route dwars door de middeleeuwse steegjes gaat. Leuk om met zo’n modern vervoersmiddel als mijn fiets doorheen te jassen. Richerenches is ook erg mooi alleen in september zijn op maandag alle eetgelegenheden gesloten. Geen probleem, na 65 km ben ik bij Orange.

De route gaat om Orange heen, maar mijn maag vond dat ik echt het centrum op moest zoeken. Daar ontmoette ik een paar Duitse lange-afstandsfietsers. We hebben samen een pizza genuttigd en aangezien zij ook naar Avignon fietsten, hebben we de rest van de dag gezellig met elkaar opgetrokken. Een prachtige binnenkomst over de brug en meteen binnen de oude stadsmuren fietsen. Ik heb vanavond wat rond te lopen.

Dag 15: Crest – La Begude-de-Mazenc

Crest is een prachtige stad met een mooi oud centrum. Uiteraard ben ik een kijkje gaan nemen om de nodige kaarsjes op te steken en een hapje te eten. Ik loop al niets vermoedend door de hoofdstraat en zie tot mijn verbazing een gelegenheid met Belse friet. 3 maal raden waar ik mijn maaltje heb gehaald. Met mijn beste bonjour kom ik binnen en als antwoord krijg ik: zeg het maar. Een echte Nederlander die in Crest is neergestreken, de friet was niet aan te slepen.

Een korte etappe vandaag. De Fransen hoteliers hebben in de zomermaanden alle dagen gewerkt en de meeste zijn nu op zondag gesloten. Een behoorlijke zoektocht gisteravond, maar ik heb een onderkomen gevonden. Vanmorgen in de regen vertrokken en het werd steeds droger. Als eerste stond de Pas de Lauzun op het programma. Met windkracht storm in de rug, was ik zo boven. Een prachtig uitzicht, maar op het moment suprême heb ik toch geen foto gemaakt. Ik voelde dat ik moest kiezen tussen een foto en met mijn fiets op de weg blijven. Ik heb het laatste gekozen. Aan de andere kant van de pas miezerde het nog een beetje waardoor de afdaling goed en veilig ging.

Een beetje verkleumd heb ik in Saou een stop gehouden. En warempel, ik was niet de enige groene weg fietser. 2 heren uit de buurt van Amsterdam fietsen hem naar huis. En zij maar klagen over de wind, ik zie geen enkel probleem – laat de Mistral maar waaien.

In het plaatsje La Begude-de-Mazenc was het even zoeken naar mijn overnachtingsadres. In het dorp zit wel een hotel met bijna dezelfde naam, maar het is toch een totaal ander hotel. Overigens vandaag gesloten. Men had wel een mooie beschrijving voor mijn huidige adres, keurig op een briefje klaarliggen. Blijkbaar ben ik niet de enige die het niet meteen kon vinden. Het adres is ook niet gekend door mijn Miotje. Een Duits echtpaar dat hier ook verblijft had hetzelfde probleem. Het is ergens achteraan, ver buiten de bebouwde kom en over een paar landweggetjes. Het onderkomen zelf is prachtig en de mensen zeer vriendelijk.