angelanaarsantiago.reismee.nl

De Groene Weg naar de Middellandse zee

Een mooie titel voor een mooie fietstocht, van Maastricht naar Stes.-Maries-de-la-Mer. Uiteraard vertrek ik vanuit huis en aan het eind fiets ik door naar Marseille waar mijn vriendin Irma me opwacht. Geen echte pelgrimstocht deze keer, maar toch een bestemming met een mooie legende: Rond het jaar 40 landde daar een bootje met een aantal vluchtelingen uit Palestina. Het waren Maria Jacobea, Maria van Salome, Lazarus, Marhta, Maria Magdalena en Sara. Na een leven van zendelingswerk zijn Maria van Salome, Maria Jacobea en Sara daar begraven. Daarna genoten deze graven grote vereering. De resten van deze dames zijn tot op de dag van vandaag te bewonderen in de plaatselijke kerk.

Nu ben ik nog volop bezig met alle voorbereidingen. Mijn fietske is tip-top in orde, mijn fietskleding compleet en zelfs de van de bagage is (bijna)compleet. Zondag 4 september is het zo ver en fiets ik van huis naar Zuid Limburg. De routeboekjes zal ik dan zo ongeveer van buiten kennen, en met de gps-track in mijn Mio schat ik de verdwaalkansen redelijk klein in.

Dag 13: Roermond – Eindhoven

Vandaag was het de laatste fietsdag, en meteen de dag met het beste weer. Heerlijk zonder jas kunnen vertrekken en meteen al op de route zitten. Eerst nog een stukje naar het zuiden richting Wessem, nog even van de Maas genieten. Daarna via Thorn het Maasgebied verlaten en door het boerenland koers gezet richting Brabant.

Bij Nederweert nog even een lus gemaakt richting de Groote Peel, ik ben er nou toch. Daar schijnen ze last te hebben van overstekende kabouters? Je maakt wat mee onderweg. Zo links en rechts afslaan brachten me bij de rand van de Strabrechtsche Heide. Ondertussen rammelde mijn maag wat, en ik weet dat er voorlopig geen aanlegplek komt. Dat deed me besluiten om van de route af te wijken en koers te zetten richting Heeze. En inderdaad, daar kon ik heerlijk lunchen. Inmiddels ben ik op zeer bekend terrein en de weg naar huis was dan ook snel gevonden.

Thuisgekomen zaten 4 salontijgertjes me al op te wachten. Voorlopig wordt het veel spelen en knuffelen.

Dag 12: Boxmeer – Roermond

Het weer wordt steeds beter, het is al echt voorjaar te noemen. Vanmorgen voor het eerst zonder winterjas en handschoenen vertrokken. Ook voor het eerst dat de zonnebrand geen overbodige luxe is. Dit fietst echt heerlijk. Na een super-verwen-ontbijt heb ik Boxmeer verlaten en koers gezet richting de Maasheggen. Wouw, dat fietst pas goed. Er staat wel veel wind, maar door de vele heggen heb ik er geen last van. Het pondje in Vierlingsbeek ligt al op me te wachten en vaart meteen naar de overkant. Een eindje verder in Wellerlooi, precies hetzelfde. Bleek dat ik de eerste passagier van de dag was, ook hier werd meteen vertrokken. Ik trof het wel. Bij het veer in Broekhuizen was het iets langer wachten, het pondje legde net aan en de passagiers moesten er nog af. Ondertussen hielden hele groepen eenden ons gezelschap.

Op het pondje wist een vriendelijke mevrouw me te vertellen dat het aspergemarkt in Arcen was, dit was echt een aanrader. Aangezien mijn route me toch die kant op voerde, heb ik deze markt maar eens uitgebreid bekeken. De plaatselijke harmonie was om 11.00 uur al begonnen en er waren voldoende terrasjes. Na en snelle blik op de beroemde kasteeltuinen geworpen te hebben, ben ik het bos in gegaan. Vlak langs de grens met Duistland en aan de plaatselijke bevolking te horen was de voertaal ook echt Duits.

Venlo was snel gevonden en man wat was het daar druk. Volgens mij ben ik de mensenmassa’s geheel ontwend. Ik wist niet hoe snel ik het centrum uit moest komen. Aangezien ik toch wel behoorlijk moe was, heb ik de trein naar Roermond genomen. Met mij stapte nog een fietser in, een student percussie van 2 meter lang met een kinderfiets. Speciaal om tricks te doen in skateparken. Ieder zijn hobby. In Roermond is het overal feest en er is veel life muziek. Daar ga ik straks nog wat meer van genieten.

Dag 11: Dieren – Boxmeer

Gisteravond hebben pa en ma me opgehaald om ergens lekker te eten, wat een verwennerij. Heerlijk eten, goed gezelschap en lekker bij kunnen kletsen. Daarna nog een paar kleine kittens achterna gezeten en op tijd mijn mandje opgezocht.

Vandaag was het prachtig weer. Vanochtend was het nog een beetje fris, maar dat is helemaal niet erg want er moest nog wat geklommen worden. Dieren uit gaat al omhoog, gevolgd door de Veluwe en de Posbank. In Arnhem aangekomen wordt het vanaf het centrum vlak. Heerlijk langs de Neder-Rijn fietsen en al snel kon ik de winterjas verruilen voor mijn windjackje. Het Looveer zag me aankomen en wachtte even totdat ik ook aan boord was, een super service. Aan de overkant van het water weer de dijk opgezocht en gevolgd tot Pannerden. Daar ontmoette ik een dame uit de Achterhoek, Carla. Zij is op woensdag vrij en fietste ook een rondje, we zijn tot Kekerdom met elkaar opgefietst.

Na Pannerden weer met het pondje mee om in Millingen weer aan wal te stappen. Door de Millingerwaard naar Kekerdom waar ik natuurlijk een rondje heb gefietst. We zijn 32 jaar geleden verhuist, maar het is leuk om nog eens te kijken. Tot mijn grote vreugde is er een gelegenheid tot lunch: de Waard van Kekerdom. Ook hier lekker gekletst en gegeten waardoor ik zo in Nijmegen was.

Het beklimmen van de Mokerheide viel reuze mee, het gaat heel geleidelijk omhoog. De andere kant daarentegen is volgens mij een stuk steiler. Het was dus sjezen naar beneden. Nog even een stop gehouden op de grens tussen Gelderland en Limburg en daarna snel door naar de eindbostemming van vandaag.

Dag 10: Oldenzaal – Dieren

Het regenfront was vannacht al in zijn geheel overgetrokken, dus ik kon al droog op mijn fietske stappen. Nog een beetje bewolkt en wat fris, maar heerlijk fietsweer. Ik heb Oldenzaal samen met de forensen uitgefietst, daarna heb ik de route opgepakt en via de knooppunten Enschede bereikt. Deze stad heeft echt een feestje gemaakt voor fietsers, wat een mooie binnenkomst. Geheel autovrij en omzoomd met mooie bomen. Daar kan menig stad een voorbeeld aan nemen.

In het Buurserzand was het flink trappen, men had net nieuw schelpenzand op de paden gestrooid, maar dan zeer overdadig. Een echte aanslag op de beentjes, maar wel met een enorm mooi uitzicht. Daarna kreeg ik toch wel trek en iets te drinken zou er ook wel ingaan. Op de route was niks te vinden, dan maar iets van de route af en Neede in. Wat denk je: helemaal niks open! Dat viel een beetje tegen, maar niet getreurd; Borculo ligt vlak in de buurt. Daar wel een hele leuke gelegenheid gevonden waar ik hartelijk onthaald ben. De eigenaar wist me ook te vertellen dat Neede helemaal niks was. Ik kon hem geen ongelijk geven. Borculo was in 1925 getroffen door een enorme stormramp en daarna is het plaatsje geheel opnieuw gebouwd. Volgens dezelfde eigenaar is het er enorm op vooruit gegaan.

Mijn beentjes waren flink moe en een blik op buienrader leerde me dat ik in plaats van windkracht 3 in de zij, windkracht 4 op de neus had. Dat verklaart een hoop. Vandaar dat ik besloot een stukje te treinen. In Ruurlo opgestapt en in Vorden nog een rondje gelopen. Daarna in Zutphen nog even gezeten om voldoende kracht op de toen voor de laatste etappe naar Dieren.

Dag 9: Hardenberg – Oldenzaal

De ochtend begon zo warm als vorige week de middagen eindigden, dus voor alle zekerheid toch met winterkas aan vertrokken. Na een klein uurtje heb ik deze vervangen door mijn windjackje – dat fietst een heel stuk prettiger. Ook vandaag weer veel natuur en kleine dorpjes. Ik heb het idee dat in Overijssel meer campings staan dan in Drenthe, ook is er meer voor kinderen. Ik kwam al een heel pretpark tegen, uiteraard nog gesloten. Het fietst heerlijk met het zonnetje op mijn bolleke en de mensen onderweg zijn erg vriendelijk. In Den Ham een uitstapje naar de Jumbo gemaakt voor een sapje en een snelle Jelle, men kon zich daar niet voorstellen dat iemand alleen zo’n tocht zou maken. Ik heb maar uitgelegd dat dat exact de reden is dat ik alleen fiets J.

Na Vroomshoop ben ik door de plaats met de langste plaatsnaam van Nederland gereden: Westerhaar-Vriezenveensewijk. Eigenlijk is dat het enige dat het vermelden waard is, een plaatsje van niks en de plaatselijke frituur was gesloten.

In Tubbergen wel even aangelegd bij de enigste geopende gelegenheid. Men wist me te vertellen dat normaliter op maandag alles gesloten was. Een kleine 10 km verderop in Oostmarsum was dit wel anders. Dit plaatsje is echt een aanrader, veel kunst, veel galerieën (uiteraard op maandag gesloten) en veel geopende horeca.

Daarna volgde nog een lus om uiteindelijk in Oldenzaal te eindigen. Oldenzaal heeft een echte Basiliek en uiteraard heb ik een berg kaarsjes voor iedereen opgestoken. Buiten op het plein zie ik iemand met een fototoestel dat er nogal professioneel uitzag. Ik dacht hij heeft vast de beste plek gevonden om een foto van de Sint Plechelmusbasiliek te maken. Bleek deze man behoorlijk wat informatie te hebben over de basiliek en de omgeving, een onverwachte stadsgids zogezegd. Zo ben ik heel wat wijzer aangekomen op plaats van bestemming van vandaag.

Dag 8: Zeegse – Hardenberg

Een hele mooie route, maar ’s-morgens toch nog wat fris. Het had nog iets gevroren en de temperatuur was nog wat aan de lage kant. Wel vertrokken met een voorzichtig zonnetje. Zeegse is een heel mooi en vooral klein plaatsje, je bent er zo weer uit. Het eerste stuk van de route kenmerkte zich door veel natuur met af en toe een schilderachtig dorpje. Over de velden, door de bossen en door de heide. Je kon echt merken in Drenthe te zijn doordat er af en toe een hunebed opdook langs de kant van de weg.

De eerste grote plaats van vandaag was Emmen. Ook vandaag merkte ik wat verschil met het bourgondische zuiden. Om 11.00 uur was er nog niks open, geen cafeetje, barretje of ergens waar je aan kan leggen. Een paar jonge wielrenners wisten me te melden dat de Subway waarschijnlijk wel open zou zijn. Ze hadden gelijk, de betreffende gelegenheid ging net open. Een broodje en wat te drinken besteld, maar de verwarming deed het nog niet. Daarna maar koers gezet naar Coevorden, waar ik wel lekker wat op kon warmen. Hele vriendelijke mensen gesproken en nog wat eerste hulp kunnen verlenen. Er stond een groot luchtkasteel op het plein en een jongetje had zich wat bezeerd, hij had een pleister nodig. Het cafeetje hield vol niks met de organisatie van dat luchtkasteel te maken te hebben en men kon/wou niet echt helpen. Ik meldde maar dat ik pleisters bij me had en heb wat kunnen helpen.

Dat opwarmen in Coevorden mag absoluut niet onbenoemd blijven. Na wat gedronken te hebben in een cafeetje bleek de boel buiten ook aardig opgewarmd. De wind was iets gaan liggen en de zon scheen volop. Hetgeen resulteerde in een aardige zweetpartij in het laatste stuk. Eerst nog flink getoeterd en gezwaaid, waren het de mensen uit Coevorden waar ik een pleister aan heb kunnen slijten, leuk om zo onthaald te worden.

Na een stukje besloot ik dat de handschoenen wel uit konden en de rits van de jas wat omlaag. Nog een eindje verder heb ik de hele jas maar uitgedaan en in mijn tas gestopt – man, wat fietst dat lekker. Bij aankomst op mijn eindadres van vandaag werd ik ontvangen met wat te drinken in de tuin. Het moet niet gekker worden.

Dag 7: Holwerd – Zeegse

Het weer wordt steeds beter, vandaag alleen maar zon en droog. Wat nog belangrijker is: geen hagel, wat een verwennerij. Ik verbleef aan de goede kant van Holwerd, dus de dijk richting de veerboten was zo gevonden, daarna linksaf de dijk op en een 20 kilometer dwars door de schapenvelden. Regelmatig een hekje door en goed uitkijken om de meeste schapendrek te mijden. Hierop volgde een tocht langs het Lauwersmeer, het eerste stuk wind mee en heerlijk fietsen. Daarna een stukje wind in de zij met prachtig uitzicht op het natuurgebied.

Wat me wel opviel in het uiterste noorden is dat er weinig gelegenheden zijn om ergens aan te leggen. Er zijn wel veel kleine plaatsjes, maar geen café te vinden in de buurt van de kerkjes. De eerste mogelijkheid deed zich dan ook na ruim 55 km aan in Ezinge. Natuurlijk heb ik daar meteen gebruik van gemaakt en het was een hele belevenis. De betreffende gelegenheid was volgens mij speciaal geopend wegens een wielerwedstrijd, de ronde van Winsum. Het was tevens stempelpost. Een setting die niet misstaan zou hebben in de vorige eeuw met een aantal racefietsen midden in de zaak en moeder de vrouw appels schillend aan het biljart. Ik heb er maar een foto van gemaakt. Het gezellige gesprek leverde wel een enorm leuke quote op: 2 weken Kos met je moeder is eigenlijk een week te lang.

De volgende bezienswaardigheid was Groningen waar ik gewapend met fototoestelleke een rondje heb gelopen. Vlak daarna kwam ik nog langs Cycletrends waar mijn fietske nog een goede schoonmaak/doorsmeerbeurt heeft gehad, een week nattigheid had zo zijn weerslag.

Ondertussen een aantal keer contact gehad met Arnold, hij kwam me tegemoet gefietst en we hadden een koffie-afspraak. Hij was iets later van huis gegaan, waardoor we elkaar wat zuidelijker dan gepland ontmoetten, even boven Zuidlaren. Aangezien de betreffende pleisterplek de Bourgondiër heette en de middag al wat vorderde, hebben we een heerlijke trappist gedronken. Al zingend heb ik de eindbestemming voor vandaag gehaald.

Volgende pagina »